Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894 
     
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje


Toen Henk uit zijn auto stapte die hij bij mij voor de deur gezet had omdat hij in het stadhuis bij onze burgervader op bezoek ging, zag ik dat hij schoenen met blauwe zolen aan had. Hier moet een vrouw achter zitten dacht ik. Zulke schoenen koopt Henk niet zelf. Het moet een vrouw zijn met smaak en visie. Een vrouw die van de mooie dingen van het leven houdt en dat ook aan een ander gunt en zeker aan de vent waar ze een relatie mee heeft. Toen ik ’s avonds, terwijl ik de hond uitliet in de buurt van café De Ossekop, want daar weten ze altijd alles, vroeg wie die schoenen voor Henk kocht, kreeg ik even het schaamrood op mijn kaken toen ik het antwoord hoorde. Ik, die het woord schamen ongeveer een halve eeuw geleden al uit mijn woordenboek verwijderd heb. Onaardige dingen heb ik over haar geschreven af en toe in dit blad. Haar in zo’n waardeloos stukje van mij geadviseerd om een boerka over haar hoofd te trekken zodat niemand haar zou herkennen als het aan CH2018 geld weg smijtend meisje van de Provincie. Een paar weken lang heb ik haar ’s ochtends en ’s avonds vervloekt als ik die beide beachvlaggen weer buiten dan wel binnen moest zetten. Zij had die boel immer aangezwengeld. Maar toen de jury dan eindelijk beslist had dat deze stad van armoedzaaiers, bestuurders en subsidieslurpers samen met Valetta op Malta de Culturele Hoofdstad van Europa wordt in 2018 zag ik haar springen en blij zijn en zo uit haar dak gaan, dat ik tranen in mijn ogen kreeg van ontroering. Net als onze wethoudster van cultuur, die ook al een traantje moest wegpinken. Uiteraard zag ik dat op de beelden van mijn geliefde Omrop, want een plein vol mensen die allemaal blij zijn met brood en spelen is me een beetje te veel van het goede. Overigens deed onze cultuurwethoudster me een beetje aan Maxima denken. Zo’n stille traan werd even met een heel klein zakdoekje weggepinkt zag ik op de tv. De Omrop bracht het prachtig in beeld, daarin doet ze niet onder voor de NOS.  Misschien had zij Willem Alexander moeten trouwen; die ongenaakbare houding en die tranen van ontroering, daar kan geen  Maxima aan tippen. Ze is een koningin gelijk, maar ik hoef er niet in de buurt te staan. En ik beloof beterschap. Ik zal de redactie van dit blad vertellen dat ik geen lullige en onbezonnen stukjes meer ga schrijven over mensen en hun dingen waar ik niks vanaf weet. Waarschijnlijk krijg ik nu ontslag, want lullige stukjes over bestuurders in ons stadje vinden ze het leukst op de redactie. Maar mocht ik nog een kans krijgen in het volgende nummer dan ga ik hosanna roepen en er voor ijveren dat iedereen ook gaat weten welke steden de komende jaren tot aan  het glansjaar 2018 Culturele Hoofdstad zijn. Opdat wij het beter kunnen doen. De komende 5 jaar zal ik iedere dag met liefde die rottige beachvlaggen buiten zetten en hopen dat de vrouw waar ik nooit meer iets lelijks over zal schrijven hier langs loopt, de vlaggen ziet en dan meteen denkt: Hé Henk heeft nog een paar schoenen met blauwe zolen nodig. Ik ben nu toch in de stad. Laat ik meteen maar even gaan kijken.