Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894 
     
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Ik heb meestal geen speciale gevoelens als ik Leeuwarden binnenrijd. Niet zo van 'gelukkig ik ben weer in mijn eigen vertrouwde stadje'. Vaak zit ik in mezelf wat te zeuren over het lange fallussymbool uit de erfenis van Bonnema dat tegenwoordig de skyline van Liwwadden beheerst. En meestal zit ik als ik voor het stoplicht moet wachten een beetje hoopvol naar de lucht te kijken of er niet ergens een heel klein vliegtuigje met daarin een t.i.o.( terrorist in opleiding, red.) op weg is naar die lange toren. Maar toen ik een paar weken terug weer richting stad reed was ik blij om dat lange ding weer te zien. Veertien dagen lang had ik moeten doorbrengen in een tentenkamp op een van de Waddeneilanden. In die twee weken had ik een beeld gekregen hoe het leven zo ongeveer in het Oostblok geweest is voor de perestrojka. Het begon wel redelijk aangenaam. De bagage en de tent waren opgestuurd zodat ik alleen maar met een weekendtas bij me kaartjes voor de boot hoefde te kopen. Opgewekt stond ik dan ook twintig minuten in de rij. Toen de boot aankwam had ik even moeite om mijn dochtertje niet te laten pletten door mensen die dachten dat ze te laat zouden komen. Maar dit was een goeie ervaring voor de bus die na de bootreis kwam. Met ellebogen, af en toe een enkelschop en zes strippen van de strippenkaart verkregen we toch een plekje in de bus die ons naar het dorp reed. Eerst maar fietsen huren, was het voorstel. Er waren meer mensen op hetzelfde idee gekomen en ik stond dan ook opgewekt een half uur in de rij voor ik twee fietsen en een kinderzitje kon huren voor een bedrag waar voor je ook twee hele leuke fietsen had kunnen kopen. Bij de camping aangekomen was er helaas een kleine domper. De campingbaas vertelde ons dat onze tent en bagage per ongeluk niet met de boot mee gekomen waren en pas de volgende dag zouden komen. Maar, deelde hij verder mee, dat was niet erg, want het vervoersbedrijf had ter compensatie voor die nacht een andere tent geregeld. Geen vuiltje aan de lucht dus en ik ging twee biertjes halen in de kantine waar ik maar tien minuten hoefde te wachten voor ik aan de beurt was. Dit is echt kamperen, zei mijn tentgenote toen we bij ons vervangende onderkomen aan kwamen. Weliswaar lagen er voor ons drieen twee luchtbedjes, maar er waren geen dekens, stoeltjes, plasemmer en bovenal geen lamp aanwezig, zodat we concludeerde ik, zodra het donker werd wel zouden gaan slapen. De gevolgen hiervan leest u binnen kort wel in de familieberichten van de L.C. Laten we maar in het dorp gaan eten stelde ik voor want we kunnen nu ook niet zelf koken. We liepen in het dorp langs een paar restaurants en kwamen tot de conclusie dat ze voor de firma's Verstegen en Knorr zeker een extra boot hadden laten varen. Terug op de camping begon het al te schemeren en ik, met vaag omlijnde plannen voor mijn allereerste kampeernacht in het hoofd, vertelde mijn tentgenote dat ze ons dochtertje maar vast te slapen moest leggen op het luchtbed onder onze jasjes en warme truien en dat ik eerst even ging douchen. Het was druk in de douche. Toen ik drie kwartier later dan eindelijk onder de straal stond bleek deze ijskoud te zijn. Nu kwam een ijskoude douche niet gelegen voor mijn nachtelijke plannen en toen ik weer aangekleed was vertelde iemand dat er douchemuntjes in de kantine gekocht konden worden voor warm water. Er stonden maar een man of vijftien voor de balie zodat ik na tien minuten wachten in het bezit was van twee muntjes. In het douche lokaal was het inmiddels wat minder druk geworden zodat ik al na een half uur aan de beurt was. 'Wat bleef je lang,' zei mijn tentgenote toen ik mezelf in het donker een klein stukje van het overgebleven luchtbed toeëigende. 'Ja, ik was nog even in de kantine,' zei ik, terwijl ik aan mijn eigen comfortabele bed met het donzen dekbed, omgeven door leeslampjes, dacht. 'Het is wel wat krap hè ?' 'Je moet niet zo zeuren', zei mijn in het kamperen doorgewinterde tentgenote, 'Als het niet regent mag je morgen naar het naaktstrand.' Dat was dan eventjes iets om naar uit te kijken. De volgende ochtend was ik al vroeg wakker omdat mijn rug zo zeer deed en zag ik dat het stralend weer was. 'We moeten wel even langs de supermarkt', zei mijn tentgenote nadat we in het dorp koffie gedronken hadden. 'We hebben immers geen badlakens en zonnebrand en die heb je hier wel nodig'. De spullen waren snel gekocht en nadat we een half uur bij de snelkassa in de rij hadden gestaan gingen we onderweg naar het strand. Huurfietsen mogen niet het strand op zodat ik een nog mooie poos door het mulle zand moest lopen naar de plek waar je ook zonder zwembroek de zee in mag. 'We zijn er', zei mijn tentgenote, die al eerder op een naaktstrand was geweest. Zelf had ik er nog geen erg in gehad; er liepen immers tientallen meisjes in bikini. Mijn tentgenote had al snel de kleren uit, maar ik wachtte nog even voor ik afstand deed van mijn pas aangeschafte zwembroek . Na een poosje kreeg ik in de gaten hoe het functioneert op een naaktstrand . Meisjes tot een leeftijd van een jaar of vijfentwintig houden de intiemste lichaamsdelen bedekt. Naarmate de leeftijd stijgt lopen er meer vrouwen zonder bikinitopje of helemaal bloot. Pas in de leeftijdsgroep 55+ lopen de vrouwen collectief bloot. 'Heerlijk zo,' zei mijn tentgenote. 'Het lijkt hier verdomme wel cellulitis beach,' zei ik ietwat teleurgesteld. 'Jij hebt ook altijd wat te zeuren', zei mijn tentgenote. 's Avonds terug op de camping was de tent gearriveerd. Drie uren later stond hij overeind en zat ik amechtig op een ongemakkelijke opvouwbare stoel bier uit een blikje te drinken. Nog twaalf dagen dacht ik, dan kan ik weer naar huis. Die gedachte stemde me wel blij en ik ging nog even in de kantine in de rij staan om een paar extra blikjes bier te kopen.