Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894     
  
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Een goede vriendin duwde me een paar weken geleden een krantenberichtje in mijn handen; ' Nieuw effectief middel tegen kaalheid mannen'. Het was bedoeld om me op te vrolijken, maar het tegengestelde gebeurde. Het is namelijk waar; het wordt wat dunner bovenop. Iedere keer als ik bij Nan Bulthuis  kom, zo'n twee keer per jaar, wil hij na het bijpunten van mijn, voor mijn eigen gevoel nog weelderige lokken, de spiegel boven mijn hoofd houden, zodat ik in de spiegel tegenover me kan zien dat de ouderdom heeft toegeslagen. Ik zit dan een paar tellen met mijn ogen dicht, zodat deze aftakeling aan me voorbij gaat. Mij dit krantenknipsel in handen te stoppen was wel goed bedoeld, vier van de vijf mannen zouden door het nieuwe middel opnieuw haar op de kalende kruin krijgen. Maar door de regels die volgden raakte ik in een nieuwe depressie. 'Wie kinderen wil kan het middel beter niet gebruiken', zo vermeldde het bericht verder. Nu heb ik al een dochter en meer kinderen wil ik ook niet, er horen immers altijd moeders bij, maar als exhippie denk je nog steeds dat een weelderige haardos leidt tot het ongelimiteerd versieren van vrouwen. En de vrouwen die mijn doelgroep zijn, hebben allemaal nog de leeftijd dat ze vroeg of laat een kinderwens hebben. Ik weet wel dat veel van mijn lotgenoten het hoofd helemaal kaal scheren, maar daar wil ik het als kind van de jaren zestig, niet eens over hebben.  Somber gestemd nam ik afscheid van de brengster van het goedbedoelde nieuws en ging een terrasje pikken. Toen ik het etablissement even binnen ging om wat ruimte te maken voor nog een pilsje, pakte ik een uitgids van een stapeltje dat op de bar lag. Even kijken of er nog wat te doen is waardoor ik wat vrolijker zou kunnen worden. Gelukkig had ik mijn leesbril bij me zodat ik het gidsje, het is een klein formaat, ook nog kon lezen. Het boekje doorbladerend viel mijn oog op een artikel 'Blowen doe je zo'. Nuttige informatie wat je wel en niet moet doen als je wilt blowen. Volgens het gidsje moeten blowers zich eerst laten voorlichten door een dokter of coffeeshop- exploitant alvorens zich te wagen aan een jointje. Met weemoed moest ik terug denken aan de tijd dat ik 's nachts op Terschelling met een heel stel op het strand rond een vuur zat terwijl er dikke joints doorgegeven werden en er altijd wel een imbeciel tussen zat die The House of the Rising Sun  op zijn gitaar kon tokkelen, of nog erger, liedjes van Bob Dylan ging neuzelen. Maar mijn depressiviteit sloeg in alle hevigheid toe toen ik de volgende bladzijde las. 'Uitgaan en etiquette' luidde de kop van het dit artikel. En ik maar denken dat de vijftiger jaren voorbij waren. Dat iedereen tegenwoordig wel weet hoe hij of zij zich moet gedragen voordat de alcohol de overhand krijgt. Maar nee, de redactie had  Amy Groskamp-Ten Have in de arm genomen die ons postuum ging laten weten hoe het eigenlijk hoort. Hang geen jassen over rugleuningen van stoelen, dat staat slordig en er komen lelijke vouwen in, was een van de regels. Maar mevrouw Ten Have, als je tegenwoordig je jas aan de kapstok hangt, moet je maar afwachten of hij er nog hangt als je weg wilt gaan. Bovendien waar laat je je spullen. Ook schijn je je stem in een horecabedrijf niet te mogen verheffen. Ik zal dat onthouden als ik weer eens in de kelder bij Fire sta. Je zult wel moeten verdomme, de muziek staat immers zo hard dat je zonder te schreeuwen niet eens een drankje kunt bestellen. En met je vinger knippen om de aandacht van de barman te krijgen helpt daar ook niet. Bovendien hoort dat ook niet volgens de etiquettelijst.  De volgende etiquette regel in de gids vermeldde dat je niet ongeschoren uit hoort te gaan. Wat dat betreft kan ik degene die deze lijst samen met mevrouw Ten Have heeft opgesteld, geruststellen. Door mijn escapades van de laatste maanden weet ik, door eigen onderzoek bij haar of mij thuis, dat de meeste dames tegenwoordig keurig geschoren de deur uitgaan. Hooguit laten ze een klein streepje staan.