Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894 
     
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Het gaat slecht met me. Niet een beetje slecht maar echt slecht. Voor de zoveelste achtereenvolgende keer heb ik in het zweet mijns aanschijns op de Horecava frites en frikadellen staan bakken in de stand van LEVO. Naast mij stond driesterren kok Jonnie Boer een beetje te fröbelen en boeketjes van postelein te draaien. Maar wat gebeurt er? Zijn boeketjes worden breed uitgemeten in de Volkskrant en ik word totaal genegeerd terwijl ik toch veel meer klandizie had. In vier dagen tweehonderd kilo frites en drieduizend minifrikadellen bakken en uitdelen is toch niet niks. Nu gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik op het moment dat deze journalist aanwezig was ik net even weg was om te pissen. Maar ja, zo'n man had, als hij zijn werk goed had willen doen, toch even moeten wachten om me een diepteinterview af te nemen. Nu had ik al geen hoge pet op van journalisten, maar dat iemand van een kwaliteitskrant als de Volkskrant zijn werk zo slecht doet, daar wordt ik wel treurig van. Nog treuriger werd ik toen ik na de Horecava thuiskwam en las dat er in mijn geliefde stadje een minima-maxima restaurant geopend was. Met gemeentebobo's in de bediening. Voor 5 euro soep uit een pakje en een bordje snelkookrijst met een kledder goulash. En als je je laatste bankafschrift laat zien en het blijkt dat je een paar duizend euro in het rood staat omdat je de hypotheekrente van je stadsvilla in de Grote Kerkstraat niet kunt betalen mag je voor de helft van de prijs van al dat heerlijks genieten. Op de televisiebeelden van Mercurius zag ik buiten degenen die de prak serveerden nogal veel gemeentebestuurders die een vorkje goulash mee prikten. Bedrukt dacht ik, 'dat het nu zo moet, dat zulke mensen die zoveel voor de stad betekenen niet een maaltijd in een van de laatste restaurants van de stad of in een van de tientallen eetcafé's kunnen betalen. Als ik dit stukje af heb zal ik een brief naar burgemeester Dales sturen met de aanbeveling om de vergoeding voor gemeentebestuurders drastisch te verhogen. De opening werd heel toepasselijk verricht door onze wethoudster van welzijn, die, zoals ze zelf beweert, een heerlijke stamppot kan maken. Dat zei ze tenminste toen ze me vorig jaar juli aanbood om tijdens het NCRV programma Tegen de Klok me te helpen 50 gerechten voor duizend man op het Zaailand neer te zetten. Helaas zag ik haar niet eerder weer dan toen alles klaar was en zij tijdens de finale van het programma veel moeite deed om maar zoveel en zo voordelig mogelijk in beeld te komen. De stamppot heb ik helaas niet mogen proeven. Toch doet ze het goed voor de camera. Zeker tijdens de eerste cursus kliekjes koken in onze stad die door SBS uitgezonden werd. Eerst dacht ik nog dat het een vervroegde aprilmop was, maar het was godbetert serieus. Een cursus kliekjes koken onder leiding van een toptraiteur en bedacht door ambtenaren van de gemeente Leeuwarden. Als je geen tweevijftig voor een maaltijd in het minima-maximarestaurant hebt, heb je in ieder geval kunnen leren hoe je een heerlijke maaltijd van je eigen kliekjes en misschien, als je het ze vraagt, die van de buren kunt koken. Ik verheug me al op de uitzending van de vervolgcursus; koken met de overgebleven kliekjes van een kliekjesmaaltijd. Zwaar in de depressie belde ik mijn vriendin die op vakantie op Tenerife was. Maar die had geen tijd voor me. Je moet een beetje op het tijdsverschil letten zei ze. Het is hier een uur later en dus is het nu etenstijd. Ik heb afgesproken met Heinrich in een restaurant. Van Heinrich Heinzelmann had ik al gehoord toen ik, nadat ik de eerste honderd kilo frites op de Horecava had gebakken, vermoeid op mijn hotelkamer, met een glaasje sinaasappelsap in mijn hand haar belde en ik vanuit Tenerife een verslag kreeg van een heerlijk dagje aan het strand met Herr Heinzelmann, een goddelijke jonge Duitser met een buik als een wasbord. Mis je me ook? vroeg ik nog, maar op dat moment werd de verbinding verbroken. Toen ik weer belde zei een computermevrouw dat de telefoon waar ik heen belde waarschijnlijk uitstond. Uit pure frustratie dronk ik daarna mijn hele fles sinaasappelsap leeg zodat ik de volgende dag met brandend maagzuur aan de tweede honderd kilo patat begon. Nee het gaat echt niet goed met me. Gelukkig eet mijn hond de kliekjes bij me thuis op. Anders had ik ook nog op cursus gemoeten.