Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894 
     
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Een frikadelletje met pindasaus, een hamburgertje speciaal, het zijn allemaal geneugten van de nacht. Zeker na een avondje doorhalen. Het maakt niet uit hoe je er bij zit, het enige dat telt is een bodempje te leggen, zodat je ook nog wat alcoholische versnaperingen op de after-party kunt nuttigen. Dus ga je naar je favoriete snackboer en dan blijkt dat die ineens zijn frituurketel uit heeft moeten zetten omdat een of andere lullige ambtenaar ontdekt heeft dat het plafond tien centimeter lager is dan dat het volgens de wettelijk normen hoort te zijn. Zo'n ambtenaar die waarschijnlijk nog nooit na middernacht een snackbar van binnen heeft gezien heeft er voor gezorgd dat jij een eind om moet lopen voor je nachtelijke hap. Zo'n ambtenaar die niet eens weet dat de mensen die 's nachts hier hun honger komen stillen vaak al zo scheef zijn dat dat rottige plafond wel een meter onder de wettelijke normen kan zitten. Het interesseert ze geen donder. Die ambtenaar zou moeten weten dat de wettelijk normen er niet voor snackbarhouders zijn, maar alleen voor hem en zijn collega's, zodat dat ze wat te doen hebben en niet de stad in hoeven met een jute zak en een papierprikker om in het levensonderhoud van vrouw en kinderen te voorzien. Als die ambtenaar ergens de hoogte van wil meten doet hij dat maar op zaterdagochtend bij de Gamma als hij een nieuwe schutting koopt zodat zijn vrouw deze zomer met blote tieten in de tuin kan zitten zonder dat de buurman meegeniet. Ophouden dus met het pesten van horecaondernemers. Steek je energie maar in iets anders, horecamensen hebben het al moeilijk genoeg. Je kunt je er van overtuigen als je naar het programma Mijn Tent is Top kijkt op tv. In dat programma, dat tegenwoordig op mijn favorietenlijstje staat, worden vervelende ouwe taarten en brallerige hotelschooljongetjes door de commerciële omroep betaald om vervelend te doen in de restaurants die aan het programma meewerken. En wat zie je? Huilende eigenaressen die naar een bovenverdieping vluchten omdat ze het gezeik van de mensen niet meer aankunnen. Jonge chefs die hun excuses bij de mensen aan tafel maken. Prachtig eten waar over in opdracht van de programmamakers zo wordt gezeken dat zo'n jongen door het stof kruipt. Alleen omdat volgens de jury ook een vervelende gast tevreden de deur uit moet gaan. En die dikke, kale stinksigaar maar onverstaanbaar mompelen dat het zo hoort, dat een gast altijd gelijk moet krijgen. Weg wezen met zulke lui en die vette bolknak ook de deur uit en er nooit meer in. Gelukkig was er in ons stadje een uitzondering. De sushikok van Doozo liet even zien hoe het echt hoort. Dat er noch echte koks zijn, koks met ballen. Die zich niet slaafs laten prostitueren door hun werkgevers. Bloedlink was hij op het vervelende wijf dat een garnaal terugstuurde omdat deze volgens haar een tikkeltje bedorven was. Commentaar op een chef die zo trots op zijn spullen is die hij op tafel zet, die zijn vis zelf bij de visboer uitzoekt omdat hij het beste en het verste voor zijn sushi wil. Tegen de wil van zijn baas schoot hij tegen het mens uit zijn slof. En terecht! Als het mij was overkomen had ik dat mens poedelnaakt met prikkeldraad aan een schijtende olifant gebonden. Maar dat mag allemaal niet meer. Een horecaman of vrouw wordt geacht slaafs en hoerig te zijn, En dat hebben ze te danken aan hun collega's die inderdaad geen ballen genoeg voor horeca hebben en dus maar zijn lesgeven op hotelscholen of met hun kale koppen het televisiebeeld verzieken.