Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894 
     
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Meestal leef ik mijn leventje redelijk gelukkig. Ik verdien mijn geld met dingen die ik leuk vind om te doen en eten en drinken is er altijd in overvloed. Toch zijn er af en toe momenten waarop alle kwaaie driften bij me bovenkomen. En verdomd, bijna altijd is een ambtenaar de oorzaak van deze minder plezierige momenten. Een paar weken geleden liep ik met het vooruitzicht op een kop koffie en een krant opgewekt naar de Lektuurhal. En daar gebeurde het weer. Op de voorpagina van ons grootste regionale dagblad stond het bericht: conciërge mag geen soep meer maken. Weg was de trek in koffie. Op twee scholen in Leeuwarden kookte de conciërge soep voor de juffen en de meesters op de school. Lekker met gehaktballetjes, sliertjes vermicelli, verse groenten en een mergpijpje waardoor er van die kleine lekkere vetbolletjes op komen drijven. Toen kwam de Keuringsdienst van Waren langs. Met de soep was niets mis, maar de keuken was niet in orde. Voor thuis was de ruimte goed genoeg, maar om er een keer per week een pannetje soep voor een paar leraren in te koken, voldeed hij volstrekt niet. Daar voor moesten de tegeltjes tenminste tot aan het plafond reiken. Ook moesten er om worteltjes en selderij te snijden twee verschillende snijplanken worden aangeschaft. Deze investering was te duur voor de school, dus was het afgelopen met de soepkokerij. Maar pas echt pissig werd ik van de reactie van de directeur van de school. Ja, het was wel jammer, maar gelukkig hadden ze een goede vervanging aan de automaat waar cup a soup uit kwam. Godbetert cup a soup. Zout water met een chemisch smaakje. En misschien krijgt mijn dochter later les van deze hagelslag vretende schoolmeeste. Wat gaat hij haar dan leren; dat cup a soup soms ook eten is? Ik verslikte me in mijn inmiddels aangereikt kopje koffie en mijn collega's zeiden dat ik wat moest kalmeren. Maar ik moest nog even doorschelden op de Keuringsdienst. Waar bemoeien die eikels zich mee. Ooit kocht ik lekkere schapenkaasjes, maar de mevrouw die de vijftig kaasjes per week maakte in haar smetteloze betegelde ruimte moest stoppen  omdat het plafond twintig centimeter te laag was. In restaurants krijg je koude kaas om dat deze van de dienst alleen maar in de koelkast bewaard mag worden en niet zoals het hoort op een graadje of twaalf. Eieren zien ze ook liever niet in de keuken, ze hebben liever flessen met gesteriliseerd en smakeloos vloeibaar ei en iedere dag moet ik een logboek in vullen waar de temperaturen van mijn vriezer, mijn koelkast, mijn borrel en mijn serveerster in staan. Deze mensen willen alles laten verworden tot een grauwe smakeloze gemene deler. Mijn collega's hadden mijn gejeremieer allemaal al eens eerder gehoord en waren inmiddels weggelopen. Uitgeraasd ging ik naar boven om de post door te nemen. Uiteraard een brief van de gemeente. In ambtelijke taal werd mij mede gedeeld dat de regelgeving voor de jaarlijkse horeca exploitatie vergunning werd vereenvoudigd en vervangen door een drie jaarlijkse. Wat ook inhield dat de leges meteen maar even voor drie jaar betaald moest worden. Maar toen ik het restaurant begon had ik al leges betaald voor een vergunning die, zoals een verveeld kijkende ambtenaar me toen vertelde, geldig was zolang ik het restaurant bezat.  Maar waarschijnlijk zat de gemeente te springen om geld en voerde voor wat extra pecunia de jaarlijkse vergunning in. De politie ging het innen. Nu zijn politieambtenaren alleen in televisieseries sympathiek en slim, dus ontving ik een rekening voor mijn eigen restaurant en voor dat van mijn collega op de andere hoek van de straat. Na dat ik een klein kwartiertje in de wacht was gezet op het nul negenhonderdnummer van de politie kon ik mijn klacht kwijt en werd de fout hersteld. Ik liet de overige post maar ongeopend, trok een koksjasje aan en ging weer naar beneden. Ik had nog veel te doen; scharreleitjes splitsen voor het eigengemaakte roomijs, de rauwmelkse Franse kaas uit de koeling zetten zodat die over een aantal uren op temperatuur zou zijn. En wie weet kwam er die avond wel een tafeltje ambtenaren potverteren. Hoewel dat laatste natuurlijk altijd gedeeltelijk een sigaar uit eigen doos is.