Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894                             


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Meneer Kasma, waarom bent u altijd zo somber en negatief in uw stukjes in dit blad?
Ben ik dat dan?
Nou als het om restaurants en vrouwen gaat, zeker wel.
Dat zijn toch ook geen vrolijke onderwerpen.
Maar een restaurant is toch vaak gezellig, je eet er feestelijk en meestal lekker.
U misschien, ik niet.
U niet?
Eten in een restaurant is een vorm van masochisme. Je levert je met huid en haar over aan de nukken van de kok en de bediening en daar moet je nog dik voor betalen ook. De enige keren dat ik in een restaurant eet ben ik te lui om zelf te koken. Maar meestal heb ik bij de voordeur al spijt als zo'n mantelpak me van mijn jas wil ontdoen.
Maar dat is toch lekker om voor je te laten koken als je zelf geen zin hebt?
Ik zei u al,  dat ik dat niet lekker vind. Steenkoude voorgerechten krijg je voorgeschoteld, rechtstreeks uit zo'n horecakoelkast die volgens de regels zo'n beetje op het vriespunt is ingesteld. 't Smaakt door de kou naar niets en als je nog geen last van je maag hebt, krijg je het hierdoor wel. En geloof maar niet dat je er een stukje fatsoenlijk brood bij kunt krijgen. Keiharde afbak pistoletjes krijg je voorgezet en als je de pech hebt een hobbyende kok te treffen die zijn brood zelf bakt, krijg je een bruin geval voor je neus waar zo'n beetje alle bestaande graansoorten in verwerkt zijn plus noten, olijven en weet ik veel wat voor troep. Maar een eerlijk stukje witbrood van de bakker kom je in een restaurant niet meer tegen.
' t Lijkt me heerlijk zulk brood.
Stil, ik was nog niet klaar. Wanneer je na drie kwartier wachten je hoofdgerecht eindelijk op tafel krijgt, staat er meteen een puisterige tiener naast je met een juskom waar de saus in zit. Die wordt dan met een bevende hand over je vlees heen gegoten, want dat is mode, saus aan tafel uit te schenken. Als je mazzel hebt gieten ze het nog net niet over je broek.
Maar het gaat toch niet alleen om het eten, het is toch ook gezellig en sociaal samen met je vrouw of vriendin een avond tafelen. Even lekker kletsen.
De laatste keer dat ik met een vrouw in een restaurant was, danste er een magere buikdanseres langs de tafels. De keurige Leeuwarder notabelen die het kind hadden ingehuurd waren zo overstuur dat ze over de keiharde dansmuziek heen schreeuwden. Ze hadden meer aandacht voor het weinige vlees van die danseres dan voor het vlees dat ze op de borden hadden. Er waren er zelfs een paar die meenden dat het leuk was hun harige buiken tegen de glitter bh van het meisje te drukken. Erg onsmakelijk als je zelf net in een lamsboutje zit te happen.
Dus geen gelegenheid om gezellig bij te praten?
Och,  als een vrouw meer dan twee glazen wijn opheeft komt er toch weinig zinnigs meer uit. Nee wat dat betreft neem ik liever een goed boek mee naar een restaurant. En een zaklamp natuurlijk, want meestal is het zo donker dat je geen letter kunt lezen.
Als ik dit zo hoor, vraag ik me af of u überhaupt nog wel een vrouw mee krijgt, dit soort uitspraken zijn nu niet bepaald vrouwvriendelijk
Ik bedoel het ook niet vriendelijk.
Maar waarom bent u in uw columns dan altijd zo naarstig op zoek naar een nieuwe vriendin, het lijkt wel of u niet zonder kunt.
Ik had ook naar een hond of een kat op zoek kunnen gaan, maar die heb ik al.
Ik denk niet dat veel vrouwen van deze uitspraken gecharmeerd zullen zijn.
Waarschijnlijk niet, maar ze lezen het toch niet.
Bent u in uw leven wel eens positief of enthousiast geweest?
De keer dat ik voor de Huis aan Huis geïnterviewd werd, dat vond ik wel positief. Ik had nooit gedacht dat ik hiervoor in aanmerking zou komen. Normaal gesproken wordt je hier alleen voor gevraagd als je nog nooit een boek gelezen hebt, de geboorte van je kinderen het ontroerendste moment in je leven was, de stampot of macaroni van je vrouw het lekkerste gerecht vind en het Amicitiagebouw wil afbreken. Dat heeft me wel enige blijdschap doen voelen.