Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894                             


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Afgelopen week kwam ik mevrouw Lampe tegen Het is een vrouw type plooirok, halflang stijl blond haar en een golden retriever. Ze had een aantal keren kookles bij me gehad samen met een aantal gelijksoortige dames. Nu is kookles geven aan vrouwen geen sinecure. De meesten vinden zelf dat ze heel goed kunnen koken. Voor sommigen is het zelfs hun hobby en bijna allemaal hebben ze een stage gedaan bij een restaurant dat beroemder is dan het mijne. Bovendien moet je van goeie huize komen om de dames bij de les te houden, voordat je het weet staan ze de carriere van hun echtgenoten te bespreken of de vorderingen van hun geweldige kinderen. Als het dan weer aan koken toe is en ik iets wil gaan uitleggen is er altijd iemand die dat al een keer gedaan heeft of zelfs heel goed kan. Dat gedeelte van het menu laat ik dan ook graag over aan desbetreffende mevrouw, zodat ik met enig leedvermaak het gewrochte maaksel in de vuilnisbak kan gooien omdat het niet goed genoeg is. Er zitten ook dames bij die bij alles geholpen moeten worden. Als ze iets moeten snijden moet ik eerst het mes aanzetten omdat het niet scherp genoeg is. Moet er iets gepureerd worden, moet ik voordoen hoe de machine werkt. Uiteindelijk sta ik al het werk te doen terwijl zij aan een glaasje wijn nipt Eigenlijk willen vrouwen ook geen kookles. Ze willen recepten van koks waarmee ze bij dinertjes thuis kunnen scoren. Als we na het koken de maaltijd nuttigen en de dames met blosjes van de wijn aan tafel zitten komt het venijn in de plooirok los. Vriendelijk glimlachend maken ze elkaar af met verhalen over dure vakanties en jurken. Mannen op kookles is anders, Mannen op kookles is ook veel simpeler. Van de tien mannen zijn er misschien twee die willen koken, De anderen zijn gewoon een avondje uit en netwerken wat. Voor mij is dat ideaal, want met de tweegoedwillenden kan ik in korte tijd een perfect menu op tafel zetten. De anderen lurken royaal aan de rode wijn en zetten mijn restaurant vol sigarenrook. Als ze dan om een uur of twaalf lichtelijk aangeschoten de deur uit schuivelen heb ik een goede kookavond gehad en zij hebben de mythe dat ze goed kunnen koken weer enigszins versterkt. De meeste mensen die kooklessen bij me gevolgd hebben bleven ook wel als gast komen. Zo ook mevrouw Lampe. Regelmatig kwam ze met haar man of met twee vriendinnen eten. Altijd alleen een hoofdgerecht, een flesje bronwater en een kopje thee na. Nooit een vijf gangen diner, want dat kon mevrouw haar maag niet aan. Nee alleen een hoofdgerecht, dat was meer dan genoeg. Met kleine hapjes peuzelde ze dan haar bord leeg en nam daarna nog een hapje van de groente. Ze kwam ook altijd even naar de keuken voordat ze naar huis gingen. 'Heerlijk gegeten Klaas, het was weer heel apart.' Daarna kwam er dan meestal een lang verhaal over wat ze zelf de laatste weken allemaal gekookt had. Maar toen ik haar vorige week tegen kwam was ze al bijna een jaar niet meer geweest. Een tijd niet gezien zei ik hoe is het met u.? Nou het ging heel goed, nee ze gingen niet zo vaak meer uit eten. Ze kookte nu met een paar mensen in een eetgroepje. Hele spannende rcepten uit de Allerhande en de Tip. Dat was eigenlijk veel leuker dan in een restaurant eten. Want dat wilde ze me nu toch even zeggen Het eten was wel lekker, heel avontuurlijk en zo maar het was eigenlijk wel een beetje weinig. Ze hadden de laatste keren dat ze bij me gegeten hadden thuis nog wel vier bruine boterhammen met kaas moeten eten om toch wat maagvulling te krijgen. Stomverbaasd staarde ik haar aan. Stamelde nog iets van waarom ze nooit een voorgerecht nam of nooit iets bijgevraagd had. Maar mevrouw was duidelijk, geen restauranthappen meer voor haar. Ze kookte zelf wel dan kreeg ze in ieder geval genoeg, ze wilde namenlijk wel op haar gewicht van zestig kilo blijven. We namen afscheid en ik heb haar succes gewenst met haar eetgroepje en maar niet tot ziens gezegd. Gedesillusioneerd ben ik naar de Lectuurhal gelopen en heb een Tip Culinair gekocht. Mischien kan ik daar wat uit opsteken zodat dames als mevrouw Lampe ook weer tevreden mijn restaurant kunnen verlaten. Want dat is wat wij restauranthouders willen; het iedereen en dan ook iedereen naar de zin maken.

Alle overeenkomsten met de werkelijkheid berusten op louter toeval