Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894 
     
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje


Zou ze het echt gedaan hebben? Ik kon het bijna niet geloven. Het leek me zo'n vrolijk en ook een beetje naïef meisje. Goed, beetje mager en ook wel een wat fanatieke blik in haar ogen, maar ze had niets van een extremiste. Ik had een afspraakje met haar nadat ze me bestookt had met een aantal e-mails waarin ze vroeg of ik echt serieus met voedsel bezig was, hoe oud ik was, of ik nog steeds lid was van de Slow Food organisatie en of we niet een keertje samen konden praten. Dus zat ik vorige week in een café aan de Nieuwestad aan een tafeltje tegenover een meisje dat wel dertig jaar jonger was. Ze was gekleed in een slobberbroek, had oogschaduw tot achter de oren en een hondenhalsband met spikes om haar nek. Ze viel meteen met de deur in huis. Wat vind je van McDonalds , vroeg ze. Ik vind niks van McDonalds, zei ik, ik kom er nooit en wil eigenlijk ook niet dat mijn dochtertje er komt. Ze zijn slecht, zei ze, sowieso voor het milieu en bovendien werken ze het in de hand dat mensen aan smaakvervlakking gaan lijden waardoor ze niet meer van echt voedsel kunnen genieten. De McDonalds moeten verboden worden. Dat lukt niet, zei ik, er zit te veel geld achter. En geld wint altijd. Als je ze weg wilt hebben moet je ze platbranden. Mmm, zei ze. Maar, ging ik door, dat stuit op nogal praktische bezwaren. Ze ging geïnteresseerd voorover leunen zodat ik een redelijke inkijk in haar nog al wijde, met glitters versierde t -shirt had. Dit uitzicht moest ik zo zien te houden. Als je een Mcdonalds wilt platbranden moet je het wel zo doen dat je niet gepakt word. Je kunt er dus niet lukraak een Molotovcocktail in gooien want dan bestaat er een mogelijkheid dat een slimme politieman aan de hand van de glasscherven kan uitzoeken van wie de fles geweest is. Terwijl ze nog dichter naar me toe boog, waardoor het uitzicht in haar T-shirt steeds rianter werd, vroeg ze hoe of ik het dan zou doen. Daar moet ik even over nadenken zei ik. Ik bestelde nog twee drankjes. Ze leunde achterover en terwijl we op de drankjes wachten probeerde ik het gesprek over een andere boeg te gooien. Uiteindelijk zat ik hier dan toch wel met een lekker ding en om daar mee constant over McDonalds te praten vond ik wel wat zonde. Hoe zoent dat nou met zo'n tongpiercing, vroeg ik om het gesprek een andere wending te geven. Tijdens ons gesprek had ik het kleine knopje in haar mond zien glinsteren. Je mag wel eens proberen, zei ze. Dit gaat wel een beetje snel, dacht ik toen ik me naar haar over boog. Maar ze draaide haar hoofd weg. Voor wat hoort wat, zei ze. Als jij me een alternatief voor een Molotovcocktail geeft dan mag je al mijn piercings met je tong voelen. Ik heb ze ook nog op andere plaatsen. Laten we maar naar mijn huis gaan, zei ik ondanks mijn jarenlange ervaring met een droge keel. Verdomd dit werd me zo maar in de schoot geworpen. Thuis zette ik een pan op en ging een paar liter ganzenvet smelten. Wat doe je, vroeg het meisje. Ik zag het verleidelijke bolletje op haar tong weer glimmen. Ik maak een culinair verantwoorde Molotovcocktail, geheel in de stijl van Slow Food en eentje die geen bewijzen achter laat, antwoordde ik. Ik legde vier eendebouten in het vet en vertelde het meisje dat deze nu twee uren moesten sudderen. Misschien kunnen we ondertussen vast naar je piercings kijken, opperde ik. Daarvoor deed ik dit immers. Maar nee ze wilde eerst resultaat zien. Na twee uren waren de boutjes gaar en doordrenkt met ganzenvet. 'Confit de canard' heet dit, zei ik. Je kunt ze op deze manier een paar maanden bewaren, maar door het vet branden ze ook als de hel. Ik hield een boutje in een gasvlam en dat begon meteen te branden. Dan is het nu tijd voor je knopjes, zei ik. Maar het meisje had ineens haast. Ik moet nu weg, zei ze. Ze pakte me het brandende boutje af, hield het onder de kraan en stopte het met de andere drie eendenboutjes in een plastic zak die ze in haar rugzak propte. Weg was ze. De volgende dag reed ik, onderweg naar Heerenveen, langs de rokende puinhopen van het McDonalds restaurant. Shit het zal toch niet waar zijn, was mijn eerste gedachte. En ze heeft nog drie eendebouten. Wat zal er nog volgen, de Febo misschien, het Bollehuske of Ely´s. Als ze hier mee doorgaat kan ik straks na het stappen niet eens meer een frikadelletje pinda halen.