Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894                             


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

It’s not my time, zegt acteur George Clooney in het Nespresso spotje tegen Petrus aan de hemelpoort. En zo denk ik er eigenlijk ook wel over. George en ik hebben nog het lichaam van een jonge god, daar kunnen we nog veel dames mee plezieren, dus het woord verscheiden, voor hem ‘decease’ of ‘passing away’ , komt in ons woordenboek niet voor, alhoewel ik Kramers woordentolk voor de Engelse uitdrukking wel even uit de kast gehaald heb. En toch heb ik vorige week een uitvaartverzekering afgesloten. Dat kwam meer door mijn verzekeringsadviseur dan door mij, zelf zou ik niet op het idee gekomen zijn. Maar goed, mij krijg je er als nabestaande nu wel onder. Waar ik voor viel was het het gegeven van de verzekering dat ze alle laatste wensen van de overledene gaan uitvoeren. Het kan zo gek niet zijn of ze vinden iemand, legaal of illegaal, die er voor zorgt dat jij je laatste rustplek vind en vooral ook bereikt, die je aangegeven hebt. Mijn vrouw vroeg me nog of ik het niet overdreven vond, gezien mijn leeftijd en conditie en, samen met George, mijn goddelijk lichaam, dit nu al te regelen. Maar ik was niet meer te stuiten. Want ook al ben ik import en woon ik pas 25 jaar in onze mooie stad, ik wil hier nooit meer vandaan. Zelfs dood niet. Ik zal vertellen waarom. Op het Hofplein staat al jaren het beeld van een stadhouder van lang geleden die wij Friezen volgens de geschiedenisboekjes Ùs Heit noemen. Een creatieve geest heeft daar een aantal jaren geleden een soort grachtje rond ontworpen. Een grachtje dat meestal droog staat. Mocht ik nou onverhoopt het loodje leggen dan zou ik graag in dat toch al droge grachtje willen liggen, dat dan opgevuld kan worden met een paar zakken potaarde en wat geraniums in de zomer. Maar het mooiste is dat het hele plein tegenwoordig één groot crematorium lijkt. Waar in andere steden de pleinen zijn vergeven van leuke en vrolijke parasols en zonneschermen met reclames van Heineken en Coca Cola lijkt het mooiste horecaplein van Liwwadden een grote openluchtaula van een crematorium. Chris begon er mee met zijn mooie tent ‘Sems’. Houten, op kerkbanken gelijkend meubilair op het terras en zwarte zonnewering voor de ramen, terwijl het bij de Toeter aan de overkant ook al niet zo zonnig was. Meeatal kom ik daar pas laat in de nacht, maar ik gok de kleur van de markiezen op donkerbruin. Plus dan nog het straatmeubilair, dat me doet denken aan het ruw houten kruis, waardoor ik altijd bang ben dat ik op onze Lieve Heer zelf ga zitten; ook al is het opgevrolijkt door wat kussens. En dan de nieuwste speler op het plein, de Walrus. Eten, drinken en donkergrijze en stemmige markiezen en terrasmeubelen. Met vlammende hellevuurtjes op de hoeken van het terras. Kortom, het plein is een ideale plek voor een begrafenis. Zeker als je vlakbij woont. Want waarom zou je die drukte in huis halen. Eerst even een nagedachtenis bij de Walrus, dan  een tochtje naar Ùs Heit om in het grachtje begraven te worden. Vervolgens met zijn allen als nabestaanden en geliefden eten bij Sems en voor de liefhebbers en stille vriendinnen nog even een afzakker in de Toeter. Alles in stemmig zwartgrijs en bruin, hoewel ik, dat zei ik al  van die laatste kleur niet zeker ben. We hebben Klaas in stijl weggebracht zal er later gezegd worden. Het fijne is dan dat ik die rotzooi en drukte niet thuis heb. En heel misschien, heel misschien giet er dan nog wel eens iemand die ik gekend heb een glaasje wijn of een flesje bier tussen de geraniums aan de voeten van Ùs Heit, net op dat plekje waar ik dan heel tevreden lig. Begraven op het mooiste stukje Liwwadden, vlak bij de openlucht-crematoriumaula.