Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894 
     
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Je moet even kijken. Liwadders.nl presenteert namelijk iedere dag een ‘you tube’ filmpje van een kok die je even uitlegt waarom je het kerstmenu juist in zijn of haar restaurant moet nuttigen. Niet dat ik met kerst uit eten ga, maar ik kijk wel want de filmpjes zijn leuk. Iedere dag een andere verschrikkelijk serieus kijkende kok, koken is blijkbaar niet zomaar wat, die exact het zelfde vertelt als zijn collega’s van de filmpjes van de voorgaande dagen. Alle koks vertellen trots dat ze met de kerst met superverse spullen koken. Waarschijnlijk krijg je de rest van het jaar ouwe meuk te eten, denk ik dan. En al deze ingrediënten worden ook op lage temperatuur gegaard. Het zijn uiteraard streekprodukten en de vis is natuurlijk zelf van de visafslag in Lauwersoog gehaald. Dus mijn beste Liwwadder lekkerbekken, niet zeuren dat er in ons stadje niet goed gegeten kan worden, met de kerst koken de Leeuwarder koks de sterren van de hemel vinden ze zelf. Ik duw met de kerst meestal een kalkoen in de oven. Of eigenlijk twee, ook eentje voor Jan. Jan kom ik af en toe in de kroeg tegen en een paar jaar geleden is door toedoen van ettelijke glaasjes overeengekomen dat ik zijn kerstkalkoen  mag vullen en braden. Als tegenprestatie drinken we dan rond de paasdagen een flesje beerenburg leeg en vertelt hij me als de bodem van deze fles in zicht is hoe de kerstkalkoen was; te droog, niet gaar genoeg  te weinig vulling en soms was ie lekker. Toch brengt hij ieder jaar een nieuwe kalkoen die ik braaf samen met mijn eigen gevogelte in de oven stop. Vorig jaar kwam Jan met rode ogen en hangende schouders mijn keuken binnen, de kalkoen in een plastic tasje. Waar is de hond vroeg ik, want normaliter doet Jan geen stap zonder zijn volvette dwergpincher. Sabientje is dood, zei Jan en ik meende een snik in zijn stem te bespeuren. Ze heeft een hartaanval gehad vanmorgen. Ze ligt nu in een doosje achter in de auto want de vrouw zegt dat ik haar op een rustig plekje in het Rengerspark moet begraven als het donker is. Ze speelde daar zo graag. Ik zag nu echt een traan langs zijn wang lopen. Maar ik kan het niet, ik kan dat arme beestje niet in die koude grond stoppen, snikte Jan nu echt. Moet ik het voor je doen, vroeg ik. Het scheen de oplossing te zijn. Jan snoot zijn neus en haalde het doosje met het dode hondje uit de auto. Toen nam hij, terwijl hij zich tegen mij verontschuldigde voor zijn tranen, afscheid van Sabientje en vertrok. Mij achterlatend met een dooie kalkoen en een dooie hond. Nu heb ik mijn leven lang nog maar van weinig dingen die ik heb gedaan spijt gehad,  maar het volgende is niet goed te praten. Ik keek eens naar die geplukte kalkoen en de dode hond, haalde mijn eigen kalkoen er bij en het gehakt voor de vulling en kwam toen tot de slotsom dat ik wel erg weinig vulling had voor 2 kalkoenen. Ik keek nog eens naar de dode Sabientje. Nu is het stropen van een hond niet wezenlijk anders dan van een haas of een konijn, dus enkele minuten later hing Sabientje met haar achterpootjes aan een haak, bloot aan de afzuigkap. De hoeveelheid vlees viel voor zo’n vet mormel wel wat tegen toen de botjes er uit waren, maar samen met een beetje gehakt was het juist genoeg om de kalkoen van Jan te vullen en kon ik de rest van het gehakt in mijn eigen exemplaar duwen. Bijkomend voordeel was nog dat ik nu niet stiekem een gat voor Sabientje in het donkere Rengerspark hoefde te graven. Tegen de paasdagen dronken Jan en ik traditioneel ons flesje beerenburg. Je moet me toch nog eens de plek laten zien waar je Sabientje hebt begraven zei Jan. Dat komt nog wel eens, zei ik wat afwijzend  Hoe was de kalkoen trouwens? Fantastisch zei Jan, deze was de beste ooit, vooral de vulling was goed. Was dat ook kalkoen?. Kijk en toen had ik moeten liegen, maar alcohol maakt mensen eerlijk. Dat was Sabientje flapte ik er uit. Er viel een vol glas beerenburg kapot op de grond Ik denk niet dat ik de kerstkalkoen van Jan dit jaar weer hoef te vullen.