Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894                             


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Schnitzel bij kaarslicht.

Af en toe zie je ze weer eens op de tv, de popartiesten uit de 60er en 70er jaren. Dikker
grijzer en kaler, Vermoeid uit hun ogen kijkend springen ze op en neer met slecht gespeeld
jeugdig élan. Nog steeds brengen ze de hits ten gehore die ze zo'n dertig jaar geleden
hadden. Slade, de Tremoloes, George Baker, Suzy Quatro, Boney M, etc. En af en toe
wordt de camera op het publiek gericht. En daar zitten ze dan, de bloemenkinderen van
weleer. Dikker, grijzer en kaler. De mannen keurig gekleed en kortgeknipt of met een
staart achter op het kale hoofd. De vrouwen proberen meisjesachtig te doen, maar
bij de meesten zitten de vetrollen in de weg. En de Back-to-the-Sixties-of Seventies-
feesten, zoals we die ook in Leeuwarden gehad hebben, zijn altijd beregezellig.
Al die lokale en nationale popartiesten uit je jeugd op het podium. Maar Liwadders
gaan nog verder dan alleen de muziek. Ook de restaurants doen hieraan mee. Die
koken nog steeds de gerechten die dertig jaar geleden mode waren, want daar
houden Liwwadders van. In Leeuwarden geen moderne sushibar, trendy Thai of
Pizza Shop, waar ze alleen verse ingrediënten op de krokante bodem doen.
Nee, in Leeuwarden zijn we dertig jaar in de tijd terug blijven steken. Wat een
feest van herkenning in de restaurants. Je ruikt de spruitjesgeur bij wijze van spreken
al bij de voordeur. En lees je de menukaart, dan waan je je weer helemaal in het
bistro-tijdperk. Boeuf bourguignon, stokbrood met kruidenboter, gegratineerde
uiensoep, kotelet met ham en kaas en natuurlijk de Hollandse Wiener schnitzel,
het brokje varkensvlees dat in de vleesvermalser is uitgestanst tot een lap van
omvangrijke afmetingen en dat daarna met zoveel lagen paneermeel is bedekt
dat je het vlees niet meer proeft. Geserveerd met Franse frietjes. En als
toetje een Dame Blanche. Voor een Liwwadder is dit het einde. Tenminste als
de verpakking goed is. Het moet er wel allemaal een beetje gezellig uitzien.
Bedienend personeel moet een blauwe, dan wel leren voorschoot om hebben.
De verlichting moet minimaal zijn. Liefst alleen kaarsjes, want zonder
kaarslicht krijgen de Liwwadders geen hap door hun strot. Ze willen aan rustieke
houten tafels zitten en er moet op zijn minst een saladebar zijn waar ze
zoveel mogen opscheppen als ze willen. Wat er op de grappige aardewerken
borden geserveerd wordt, komt er minder op aan, als de rekening maar
in een mooie emaillen pispot gepresenteerd wordt. Leuk!!
Dit verhaal is niet negatief bedoeld, want het Liwwadder eetgebeuren is
natuurlijk een pracht van een toeristische trekker.  De Stichting Promotie
Leeuwarden zou het in het hele land naar buiten kunnen brengen:"Leeuwarden,
het theater van het culinaire sentiment", of:"Beleef de seventies en kom
eten in Leeuwarden". Er kunnen culinaire weekenden georganiseerd worden.
Bussen met westerlingen, die hun buik vol hebben van de fusion-keuken, komen
naar onze stad om weer eens een ouderwets varkenshaasje met roomsaus te
eten. Of een kogelbiefstuk met champignons en aardappelpuree uit een pak.
En dan moet het ook op internet, want dan kan de hele wereld er kennis van
nemen: in Leeuwarden krijg je nog papsaus over je bloemkool.
Kijk op de restaurantpagina van de zich het meest uitgebreide site over
Leeuwarden  noemende www.leeuwarden.nu. Het is alleen te hopen dat de
bezoekers van deze site niet gaan tellen, want van de beloofde 64 restaurants
krijgen zij er maar 26 te zien en daarvan bestaat een aantal ook al niet meer.
Maar het komt best goed in Leeuwarden. Zolang wij maar hetzelfde blijven
eten en koken als we al dertig jaar doen.