Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894                             


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Af en toe probeer ik 's avonds na het werk nog een biertje te halen bij mijn buurman in café De Ossekop. Niet dat het vaak lukt, want ik ben meestal laat en de cafébaas houdt van zijn nachtrust. Tegen de tijd dat ik bij hem aan de deur kom, zit deze al regelmatig op de ketting. Maar af en toe mag ik dan toch het genoegen smaken om aan de grote stamtafel een mooi glas bier met een legendarische schuimkraag te nuttigen. En wat het is weet ik niet, maar bijna altijd begint het uitgelezen gezelschap dat rond de tafel zit, zodra ik binnen kom, over eten te praten. Waarschijnlijk komt dat omdat ze denken dat ze er ook verstand van hebben. Wanneer krijg jij nou eens een ster, was de vraag toen ik de laatste keer aanschoof. Hij werd gesteld door Siem Duuf, postduivenhouder en Amerikakenner met wat rare gedachten over Indianen. Ik lachte maar wat, maar de vragensteller ging er op door. Ik antwoordde hem dat ik het restaurant er niet naar had en bovendien niet goed genoeg kon koken. En voor een ster moet je ook perse een luxe plee hebben Maar als je een ster zou hebben zou ik ook een keer komen zei hij. Nou hem kon ik dus wel van het lijstje van potentiële gasten schrappen want Michelin zit er echt niet in. Ik kreeg mijn glas bier voor mijn neus en nam een hap schuim. Ben je wel eens in een sterrenzaak geweest vroeg ik. Dat bleek niet het geval want hij ging eigenlijk nooit uit eten, alleen soms met mensen van zijn werk, als de baas betaalde. Thuis eten was veel goedkoper. Maar goed dat niet iedereen er zo over denkt, zei ik, want dan kon ik hier niet eens meer een biertje kopen. Maar Siem had nog meer pijlen op zijn boog. Je risottorecept in de krant van gisteren klopte ook niet was zijn volgende opmerking. Heb je dat dan gemaakt, vroeg ik want ik wist dat hij nooit kookte. Nee dat kon hij zo wel zien. Er klopte helemaal niets van. In Italië maken ze dat heel anders. Dat klopt wel, was mijn antwoord, want ik heb het uit een kookboek van een beroemde Amerikaanse chefkok gepikt. En jij als Amerikakenner weet als geen ander dat ze daar totaal geen culinaire traditie hebben. Maar dat bleek niet waar te zijn, ik moest maar eens aan de kalkoenen met thanksgiving day en de quaker oats denken. Het happy meal van Macdonalds ben je nog vergeten, zei ik. Inmiddels was Kootje met haar twee hondjes binnen gekomen en begon meteen tegen mij wanneer krijg jij.. Hou maar op, zei ik, dat hebben we al gehad. De baas stond op en liep naar de tap om een port voor Kootje in te schenken en de honden een koekje te geven. Heb je voor mij nog een biertje, vroeg ik. Hij begon gelijk te tappen want een goed glas bier kost een minuut of tien. Wat doe jij eigenlijk met al die jonge duiven die je fokt, vroeg ik aan Siem. Hij gaf antwoord, maar ik kon het niet goed verstaan want aan de tafel achter ons waren ze aan het klaverjassen en er werd luid geschreeuwd door de kaasboer wiens maat, voor de zoveelste keer die avond, aan het verzaken was. Ik kan je wel van die duiven afhelpen begon ik weer. Breng ze maar dan maak ik er lekkere duivenragout met maïs van. Ik zet het recept wel in de krant dan kun je het thuis ook maken van de duiven die na een wedstrijd te laat binnenkomen. Het aanbod werd me niet in dank afgenomen. Siem nam een stukje van de door Kootje bestelde kaas met de hete Colmansmosterd. Op dat moment scheen de klaverjasmaat van de kaasboer weer te verzaken want de laatste ging uit zijn dak van woede en bier. Siem schrok en verslikte zich in de kaas met de hete mosterd. Het blokje kaas werd met grote kracht uit gehoest en raakte het gezicht van mijn overbuurman aan de tafel. Deze had eerder op de avond laatdunkende opmerkingen gemaakt over Amerika en dacht dat het opzet was. Hij haalde meteen uit naar Siem, die na de klap spontaan met stoel en al achterover viel. De honden van Kootje vonden het een leuk spelletje en begonnen Siem in zijn gezicht te likken. Deze was daar niet van gediend en begon te schreeuwen dat de beesten weg moesten gaan. Als goede caféhouder kwam de baas gelijk achter de tap vandaan en stortte zich met enige doodsverachting tussen de likkende teckels. Siem werd weer op de stoel geholpen en kreeg een biertje voor de schrik. Toen hij weg ging vroeg hij hoeveel duiven ik kon gebruiken. Het recept hoefde niet want je ging toch niet je eigen beesten op eten.