Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894 
     
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Maandag 18 juli. 'Mei ik jo hwat freegje?' vroeg Jetske. Ze stond aan het eind van de middag ineens voor mijn neus met de cameraploeg van 'Tegen de Klok'. Ik moest haar teleurstellen, vijftig gerechten uit vijftig landen voor duizend man, daar had ik geen zin in. Bovendien moest je alles ook nog voor zaterdag gesponsord zien te krijgen, want dan moest al dat eten op het Zaailand staan. Misschien wil Marijke het wel doen, zei ik met mijn suffe kop. Ik had dat beter niet kunnen doen, ik heb namelijk al een jarenlange relatie met die mevrouw. Maar Marijke zei ja toen Jetske haar dezelfde vraag stelde en dus was ondergetekende ook de klos. Na ettelijke liters koffie en rode wijn hadden we ´s nachts om drie uur het hele buffet voor elkaar. Op papier althans.

Dinsdag 19 juli. Met een zwaar hoofd en dikke ogen strompelde ik om half tien naar beneden en deed een greep naar de koffiepot. Leeg! Opgedronken door de drie door Marijke geronselde mannen die onderling de taken aan het verdelen waren. Jaap ging mensen geld uit de zak kloppen, Marcel zorgde dat we van tijd tot tijd weer wisten waar we mee bezig waren en de andere Marcel ging hulpjes ronselen. Een buffet voor duizend man kook je niet in je eentje. Mij was toebedeeld alle receptuur op te schrijven. Een taak waar ik met een beetje inspanning wel onder uit kon komen. Receptuur zat wel in mijn hoofd. Marijke was door de tv jongens tot captain gebombardeerd en ging als een ware tv babe met de cameraploeg op weg om een keuken te zoeken die groot genoeg was om voor zoveel mensen te koken. Dat moest niet zo moeilijk zijn toch. Het was toch een uitgelezen kans om je bedrijf en de stad te promoten. Niet dus. Aan het eind van de dag waren we weinig opgeschoten en hadden we nog geen keuken. Het enige positieve was dat Henk meedeed, die had ervaring en de spullen voor grote buffetten

Woensdag 20 juli. Het wordt tijd dat je ook eens wat gaat doen, hoorde ik van verschillende kanten. Dus bedacht ik het lumineuze idee om veel werk uit te besteden aan horeca ondernemers. Als je tien mensen had die ieder twee gerechten voor hun rekening namen hoefden we zelf nog maar dertig te doen. Na deze inspanning had ik het voor die dag wel weer gezien. We moesten alleen nog wat hulpjes hebben, maar daar ging de tv ploeg voor zorgen. Dus stonden we ´s avonds op het bordes voor het stadhuis waar onder het oog van de camera een klein aantal mensen zich bij ons voegde. Later bleek dat het merendeel was afgekomen op het gratis glas bier in het Oranje Bierhuis dat hun beloofd was. Waar ik wel blij om was, was dat onze wethoudster van milieu en welzijn zich aanmeldde om mee te koken. Van haar is immers bekend dat ze een fanatieke hobbykok is.

Donderdag 21 juli. Vandaag gingen we dan eindelijk koken. Na de vergeefse pogingen van Marijke om in Leeuwarden een goede keuken te krijgen, mochten we de keuken van Frans in Burgum gebruiken.
's Ochtends hadden we het nog even over de wethouder gehad. Mooi dat ze wilde helpen koken immers. We zouden voor haar eigenlijk wel een speciale lepel moeten hebben om te roeren werd er geopperd. Een schort of een hoofddoekje waren ook nog enkele suggesties. Uiteindelijk werden het twee ovenwanten die door de reproshop bedrukt werden met het logo van onze gemeente. Opgewekt vertrok ik naar Burgum samen met de andere vrijwilligers: twee Leeuwarder koks, een meisje uit Lutjebroek, twee jongens van Sri Lanka, eentje uit Kameroen en nog een uit China. De ovenwanten bleven ongebruikt want de wethoudster zag ik niet. Ach die heeft het vandaag vast te druk met ons welzijn, dacht ik nog. Morgen zal ze wel opkomen dagen.

Vrijdag 22 juli. De jongen uit Kameroen keek angstig om zich heen. Hij moest een immens grote pan van het vuur tillen. Ik duwde hem de werkeloos liggende ovenwanten met het Liwwadder logo erop in zijn handen. De wethoudster van welzijn dacht deze dag waarschijnlijk aan ieders welzijn behalve aan het mijne. Ik kneep hem als een ouwe dief of ik de boel wel op tijd klaar zou krijgen. Ze was weer niet op komen dagen en ik moest die vijftig gerechten zonder haar klaar zien te krijgen. Mijn hoop was nu gevestigd op de ex-zanger van De Kast. Syb zou de gerechten gaan tellen en de kans dat hij dat tot vijftig zou redden zonder in de war te raken leek mij uiterst klein.

Zaterdag 23 juli. Eindelijk zag ik mijn wethoudster weer. Na een slopende regenachtige ochtend hadden we de heleboel dan toch maar keurig op het Zaailand staan. Schitterende kramen volgestouwd met bloemen en prachtige gerechten die in een mobiele keuken bijgemaakt konden worden. Daar staat ze, riep ik tegen Marijke en haar helpers die met grote wallen onder de ogen naar de officiële opening van het gebeuren stonden te kijken. Kijk daar vlak bij de camera staat ze, zal ik er even heen met de ovenwanten? Er kwam geen respons op deze vraag. Later zag ik de wethoudster voor het oog van de camera nog even een sushi naar binnen werken. Daar had ze geen ovenwanten voor nodig, dus die heb ik maar aan mijn keukenhulpje uit Kameroen gegeven. Je moet zo maar denken, zei ik na afloop van het gebeuren, we hebben ons stadje toch maar aardig gepromoot. Dales en zijn wethouders kunnen tevreden zijn. Misschien worden we wel uitgenodigd voor een drankje op het stadhuis. Nog weken lang liep ik iedere dag opgewonden naar de brievenbus. Hou daar eens mee op zei Marijke, je kunt van mij wel een drankje krijgen.