Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894 
     
                     


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Columns van Klaas uit de Liwwadders

Contact  lezend muisje

Heitie mag ik daar met mijn fiets vanaf, vroeg mijn dochtertje en ze wees naar de tijdelijke rolstoel en rollatorstellage die tijdens iedere verkiezingsdag op de trappen van het stadhuis ligt. Doe maar niet meisje, zei ik. De mensen die vandaag uit het stadhuis komen zijn vast heel erg in de war en misschien rijd je dan met je fietsje tegen hen aan. Nu moet je eigenlijk een 5-jarige niets uitleggen want je weet dat je dan de vraag krijgt: waarom dan? Nou, zei ik, veel mensen die hier vandaag komen  stemmen op iemand die ze verder niet kennen. En die mensen gaan de komende jaren vertellen hoe de stad er uit gaat zien. Waarom dan, klonk het. Na de tweede keer ‘waarom dan’ kun je uiteraard zeggen dat ze daar nog te klein voor is, maar omdat ik pas op latere leeftijd vader ben geworden en mij, voor ik deze verantwoordelijkheid aanging, flink in de hedendaagse opvoedkunde heb verdiept, heb ik haar verteld hoe ons kiesstelsel er ongeveer uitziet. Toen ik klaar was met mijn betoog knikte ze begrijpend en vroeg toen: ‘waarom dan’. Even moest ik zuchten, maar mijn dochtertje ging door. Ga jij ook stemmen, vroeg ze. Nee, zei ik, want dan fiets jij misschien tegen me aan en bovendien weet ik niet op wie ik zou moeten stemmen. Iedereen die wat te melden heeft staat op een onverkiesbare plaats omdat ze te oud zijn. Waarom dan? Nog twee keer beloofde ik mezelf en dan wordt ik wanhopig. Lieverd, zei ik, het maakt niet zoveel uit of je stemt of niet. Er is bijna geen gemeenteraadslid die luistert naar wat een burger, zoals ik, graag zou willen, ook de oudjes op de onverkiesbare plaatsen niet. Ze trekken hun eigen plan. Hopend op een ‘waarom dan’ wachtte ik even maar die kwam niet. Bij de MacDonalds hebben ze ook burgers, zei mijn dochtertje. Dat is wat anders, mijn schatje, zei ik. ‘Waarom dan?’ Nou, misschien heb je ook wel gelijk, antwoordde ik, en is het bijna het zelfde. Kiezers worden blij gemaakt met een soort Happy Meal met kadootjes en daarna doen de mensen op wie je gestemd hebt nooit de dingen die ze beloven. Ze doen gewoon dingen waar niemand blij van wordt. ‘Waarom dan’, vroeg mijn mooie blonde meisje. Gelukkig, dacht ik dit is de laatste keer, nu gaan we dit gesprek beëindigen. Nou, zei ik, zij worden er wel blij van en geloven soms ook dat wij blij worden van alles wat ze doen, ook al hebben wij er niet om gevraagd. Ik wordt altijd blij van een Happy Meal, zei mijn dochtertje vrolijk. Ze schoot weg op haar fietsje zonder ook nog maar naar de rolstoeloprit voor het stadhuis te kijken. Een paar dagen later mocht ze opblijven om naar Holland´s Got Talent te kijken. Tot mijn grote verbazing deed het roemruchte duo Joop Visser(75) en Jessica van Noort (onbekend) mee. Wat is er Heitie, vroeg mijn dochter toen ik de volumeknop open zette. Lieverd, zei ik, die mijnheer met die gitaar was al cultuur met een grote C toen jouw vader nog klein was. En nu doet hij mee aan een talentenshow, wat raar. Na een minuut hadden de juryleden al op de rode knoppen gedrukt en moesten Joop en Jessica stoppen. Stelletje onnozelaars, riep ik naar de jury op de televisie. Die waren daar niet van onder de indruk. Die bleven gewoon onnozel doen. Ze zijn vast weggestemd omdat ze oud zijn, zei mijn dochter. Ja, anders dan bij ons in de stad, antwoordde ik, daar zijn alle oudjes door!