Boek Piet Paaltjens                                   Piet Paaltjens  Dichter-dominee  1835 - 1894                             


Beginpagina

Jeugdjaren in Leeuwarden

Studententijd in Leiden

Predikant in Foudgum

Predikant in Den Helder

Predikant in Schiedam

Over Piet Paaltjens

Culinaire citaten

Gedichten over eten en drinken

Culinaire bloemlezing

Culinaire links

Culinaire reizen, kooklessen

Contact  
Oade oan de sipel

Sipel
Ljochtsjend fleske,
blomblêd foar blomblêd
foarme har dyn skientme,
kristallen skobben lieten dy
swelle
en yn 't ferhoalen fan de donk're ierde
rûne dyn liif him mei
dau.
Under de ierde
woeks dit wûnder
en doe 't dyn plompe griene
griene sprút ferskynde
en dyn blêden as swurden
op 'e tún te wrâld kamen,
heappe de ierde al har macht op en
toande dyn neakende glierens,
en sa 't by Afrodite
de fiere see
de dûb'le magnolia skoep,
doe 't er har boarsten foarme,
sa hat de ierde,
dy makke,
sipel,
helder as in planeet
en ornearre
te strieljen,
bestindich stjerrebyld,
rûne roas fan wetter,
op
de tafel
fan de earme minsken.

Rojaal
ferbruisto dyn
bol fol frissens
yn 'e fertarrende gleonens fan de
fleispanne,
en de snipel fan kristal
yn 'e barnende hitens fan de oalje feroaret
yn in krollige gouden plûm.

Ek bring ik yn 't sin,
hoe 't dyn ynfloed
de leafde fan 't skaad befruchtet,
en 't liket dat de himel
meihelpt,
doe 't er dy 't sierlik stal fan in heilstien joech,
om dyn healrûnens fan in tomaat.
Mar ûnder it berik
fan de hannen fan it folk,
en besnjitten mei oalje,
bestruid
mei in bytsje sâlt,
ferslachstû de honger
fan 'e deihierarbeider op syn swiere
wei.

Stjer fan 'e earmelju,
goede fee,
bewuolle yn tin papier
komsto út 'e grûn,
ivich, geef en suver,
as sied fan in stjer,
en as yn de koken
it mes dy fynsnijt,
dan wâlet de iennichste trien
sûnder pine.

Do litst ús skrieme sûnder
leed te dwaan.
Ik ha salang 't ik libje,
dy priizge, sipel;
foar my bisto moaier
as in fûgel mei ferblynjende
fearren;
foar myn eagen bisto himelbol, platina tsjelk,
roerleaze dûns fan 'e besnijde anemoan

en de rook fan de ierde
libbet yn dyn kristallen natoer.



Pablo Neruda 1904 - 1973
Oersetting: Klaas Bruinsma  1931 - 2018